Michael's droom
Dit is een deel van een verslag van een gesprek, dat plaats gevonden heeft bij Marieke de Vrij, Marleen Oosterhof(Michael spelend in een andere kamer) en mij.
Als je een gemeenschap weet te starten met mensen met Down Syndroom die niet beschadigd zijn door de buitenwereld (want je hebt heel veel mensen met Down syndroom die beschadigd zijn) dan hebben ze met elkander een enorm energieveld waarmee ze helend werken. Dat kan je zien als een klooster. Ik zeg wel eens: vroeger had je kloostergemeenschappen, daar had je werelden van gebed die elders in de wereld heling veroorzaakten zonder dat je ze feitelijk zag werken. Zo moet je hun woongemeenschap zien.
Ik, als moeder, krijg intussen de rillingen over mijn rug want dat zei hij ook. Dat ontroert me enorm. Toen hem gevraagd werd: “wat is jouw droom?” Toen zei hij: “Ik zie ons staan, mensen zoals ik, in een cirkel om de liefde de wereld in te sturen”.
(Toevoeging Marleen Oosterhof: opmerkelijk was dat Michael vanaf dit moment rustig werd. Hij was namelijk hiervoor heel onrustig. Later gaf zijn moeder aan, dat dit het was waarom hij het contact met Marieke had gewild.)
Ja dat klopt. Dat is hun taak. Mijn begeleiders hebben gezegd, dat mensen met Down Syndroom de menselijke evolutie helpen door hun zijnsaanwezigheid. Dus niet hun doenaanwezigheid of hun adviseuraanwezigheid, maar hun zijnsaanwezigheid. Daarmee transformeren ze. Dat gebeurt als je onbeschadigde mensen met Down Syndroom bij elkaar brengt en je laat ze echt een zijnsgemeenschap starten en als de mensen die de zorg voor hen hebben, meegaan in die zijnssfeer en die niet aantasten. Dan heb je een veld van creatie dat in de directe omgeving verandering veroorzaakt, ook al zouden de mensen hen nooit ontmoeten. Dát is hun krachtveld.
Als je mensen uitnodigt om er te ‘zijn’ en als ze dan spontaan als kinderen van 3 tot 6 jaar de bijzonderste dingen zeggen, niet op uitnodiging maar omdat ze het gewoon zeggen, dan klopt het. Dan laat je ze helemaal in hun basisveld functioneren waarvoor ze er zijn en dan krijgen ze eerbiediging. De bezoekers voelen het. Als je een klooster binnenkomt waar veel gemediteerd wordt, voel je de meditatie-energie. Als zij daar een open veld van het hart neerzetten, dan voel je dit als je er binnen loopt. Als je dat op gang krijgt……..
Ik wil naar buiten omdat de mensen voor zo’n project niet in een bepaalde stroming te vinden zijn. Ze zitten overal in Nederland.
Ik denk dat je een goed concept moet schrijven waarin je omschrijft dat je de energetische waarde van deze mensen overeind wilt houden. Dat je een project wilt starten met onbeschadigde mensen met Down Syndroom. Wil je duidelijk maken wat mogelijk is, dan zul je moeten beginnen met één of twee projecten waar de jongeren nog fris (ongestoord) inkomen. Ik bedoel letterlijk: hun energieveld ongestoord, waardoor alle elementen aanwezig zijn dat dit zo kan blijven. Verder denk ik dat er in zo’n woongemeenschap niet meer dan één of twee mensen tegelijkertijd kunnen logeren. Het is ook belangrijk dat de begeleiders aangepast zijn aan dát veld. Dan schep je een voorbeeld en gaan instellingen begrijpen wat er gebeurt als jongeren en volwassenen met Down Syndroom een ongestoord veld hebben. Wij ontmoeten bij lezingen veel begeleiders van mensen met Down Syndroom die zwáár emotioneel gehavend zijn. Dan krijg je niet meer zichtbaar wat deze mensen in zich hebben. Waar het om gaat is dat je een gezonde gemeenschap kan starten als voorbeeldfunctie. Je moet een concreet plan maken waar mensen zich in kunnen vinden en je moet heel nauwkeurig kijken welke kinderen/jongeren naar elkaar trekken. Het wil niet zeggen dat wie erin wil er in past.
De eindconclusie is dat mensen met het Syndroom van Down het meest optimaal zichzelf kunnen ervaren als ze in het ‘zijn’ mogen leven, waar hun denken en hun voelen niet gesepareerd worden maar een eenheid zijn. Door het met elkander samenzijn kunnen zij samenvloeien in dat veld en indirect transformatie aanbrengen bij de meest nabije mensen en in de samenleving waarin ze wonen. Als ze teveel in het doen moeten leven, gesepareerd moeten gaan denken of in het fysieke handelen moeten doorschieten op een hele specifieke wijze, is dat een energie-inspanning die hun veld verzwaart. Hun energieveld heeft de grootste actieradius wanneer daar weinig verzwaring in plaatsvindt.
